Groentips & Groeninfo

Ons akkertje

Is het jullie ook opgevallen dat er veel Groei en Bloeiers naast hun siertuin rond het huis ook een stukje grond apart hebben of huren waarin ze bloemen en groente telen?

Voor de grootgrondbezitters is het makkelijk een deel van hun erf in te richten als moestuin maar meestal is het een stukje land op loop- of fietsafstand waarop groente en bloemen uitbundig hun best doen om de liefhebber te plezieren. De groenten en bloemen zijn meestal voor eigen gebruik of voor hun kinderen, buren en vrienden en enkelen kweken daar zelfs voor onze vereniging Groei en Bloei. Het hele jaar lang is men met plezier en enthousiasme actief om van hun stukje land een paradijsje te maken.

Het agrarische bloed is mij als boerenzoon ook met de paplepel ingegoten. Als kind van een jaar of zeven had ik dat virus al te pakken en mocht op ons erf bij de boerderij een klein stukje grasveld bewerken. Zelf weet ik dat het resultaat niet zo geweldig was maar dat nam niet weg dat de familie dapper de half afgevreten sla en de spinazie vermengd met kweekgras aten.

Vanaf het Pius X college in Beverwijk fietste ik destijds naar Velsen Noord om een groot stuk plastic te verkrijgen bij de papierfabriek van Van Gelder. Daar maakte ik met de beperkte middelen die er waren een broei kastje van dat deels verdiept in de grond werd gegraven. Het zag er niet uit maar de kwaliteit van de producten was alweer een stuk beter. Er was begrijpelijk geen gebrek aan oude stalmest en ik verzamelde wormen om het verteringsproces verder te versnellen. In de tijd dat ik in Boskoop studeerde kreeg ik het virus van boom kweken in mijn kop. Thuis in Uitgeest ben ik toen helemaal overgegaan op het stekken en kweken van boomkwekerijgewassen. Een vak apart en het was altijd weer een pracht gezicht om te zien hoe stekken in een broeibak aan de wortel kwamen, al dan niet met stekpoeders.

Toen Corrie en ik getrouwd waren stortte ik me weer op het kweken van groenten op een gehuurd stukje grond. In 1979 gingen we weer in Uitgeest wonen en kregen we de ruimte om ook wat groente en boompjes bij huis te kweken. Toen de tuin volwassen werd, was er door de vele bomen geen goede plek meer voor de kweekkunst.

Nu ik de 70 jaren nader zal het akkertje dat Corrie en ik bezitten wel de laatste halte zijn voor onze liefhebberij. In 2012 werd 450 m2 meter verwaarloosd land met een grote plastic tunnelkas gekocht vlakbij de duinen Castricum en Heemskerk.

Mooie zandgrond hoor ik u denken, maar het is zware klei, precies op de rand van het Oer IJ.

Bijna iedereen weet dat daar waar het water tot stilstand komt de zwaarste klei ontstaat. De tunnelkas is gesloopt en elders deels weer teruggezet en het land is gedraineerd en ontgonnen. Aan de kleinere tunnelkas staat nu ook een werkruimte om in de klussen. Op het landje staat nu zelfs een heus tuinhuis, zonder stroom en stromend water. Alles gemaakt van oude materialen die nu een tweede of derde leven hebben gekregen.

Naast groente staan inmiddels op het landje een aantal fruitbomen van oude rassen waarvan ik de meeste zelf heb geënt. Het enten van fruitbomen is inmiddels een niet weg te denken hobby geworden. Met plezier aanschouw ik telkens het wonder van het enten, waardoor totaal verschillende fruitsoorten na enkele jaren in beeld komen. Zo heb ik ook een fruit berceau gemaakt van 20 soorten zelf geënte  appels en peren. Dit jaar was het al een feest om te zien hoe het diverse fruit aan de stalen bogen hingen (zie foto). Ook 25 fruitrassen staan op de tuin die zijn  gekweekt in pot zodat ze het hele jaar door afgeleverd kunnen worden aan vrienden en kennissen. Een leuke manier om ook andere mensen geïnteresseerd te maken voor oude en vergeten fruitrassen. Vandaar dat de actie Uitgeest wordt Fruitgeest dit jaar werd geboren, waardoor veel Uitgeesters dit jaar verblijd worden met een Assumer Peer of een Uitgeester Zoet.

De tendens van dit verhaal is dat je ondanks druk, druk, drukte  ik eenieder aan wil raden een volkstuintje te hebben of een stukje land waar je als liefhebber van groente, fruit en bloemen je hart op kunt halen. De nodige inspanning staat niet in verhouding met de ontspanning.

Zo beleef je rust en dankbaarheid wat de natuur je geeft op je ”dooie” akkertje.

 

Nico Brantjes