Verheugtijd & voorbereiden

De hele maand december schijnt het hier grijs en miezerig te zijn geweest. Daar had ik geen last van,
want ik was met mijn gezin in India. Aldaar heb ik alle kleuren, geuren en indrukken opgeslurpt als
een pot uitgedroogde aarde en ben ik opgeladen en vol energie weer begonnen aan dit jaar.
Letterlijk, want ik kwam 1 januari thuis.
Ik ben bijna meteen naar de tuin gefietst. Want ik had nog wat snijbiet en groenlof staan. Die
stonden er nog fier bij. Geweldig! Bravo natuur! Ik wilde eigenlijk meteen gaan voorzaaien en
planten, maar ja, te vroeg… ik was in zoveel mooie bloeiende tuinen geweest, ik was ietwat vooruit
in het seizoen in mijn hoofd. Uit de tuin van Diggi Palace in Jaipur heb ik wat vetplantjes
meegenomen en wat zaden van een Neem boom. Mijn gewoonte om iets levends van vakanties mee
te nemen heeft zich ontpopt tot een enorme verzameling cactussen, sommigen al meer dan 30 jaar
oud.
Die verzameling begon in Marokko waar ik gewoon een oor van een enorme cactusboom langs de
weg heb afgesneden en in mijn koffer gedaan. Mijn Arabische kennis zei: “Zet m in de grond en
hopla, gaat ie verder leven”. En die leeft inderdaad nog steeds. Een levende herinnering aan die reis.
Zaden meenemen mag natuurlijk wettelijk niet, maar ja, ik vind het persoonlijk minder ernstig dan
planten zo genetisch manipuleren dat je ze alleen met RoundUp kunt gebruiken en ze zichzelf niet
meer kunnen vermeerderen. En daar wordt gewoon grof geld mee verdiend. Dus ik blijf het doen. En
ik ben niet gesnapt.
@de_kleine_boerderij_0516 filmpje instagram. www.instagram.com/p/DEX65lYI1ft/

Voordat we op reis gingen had ik een filmpje op instagram gezien om makkelijk een stuk gras in een
groentebed te veranderen. Dit vanuit het NO dig principe. Wat ze doen is: in het najaar een stuk
grasveld afdekken met een dikke laag karton, dat goed natmaken en dan grove niet gecomposteerde
compost erop uitrijden. Ze omranden het stuk met oude dakpannen en ander materiaal dat
voorhanden is. Over het grove onverteerde materiaal komt dan een dikke laag compost. En daarin ga
je planten. Simpel en afdoende.

Een aanzienlijk stuk van mijn tuin is nog grasveld en dat wordt dus een nieuw moestuinbed gebruik
makend van deze methode. Om een start te maken heb ik in oktober met alles wat ik kon vinden het
stuk gras afgedekt zodat het zou afsterven. Ik dacht dit gras is zo volhardend, ik laat het afsterven en
begin dan nog schoner…Ik pakte oude stukken worteldoek, lege plastic zakken van tuinaarde, plastic,
ramen, karton, planken… een ratjetoe aan materiaal. Toen ik het er in januari afhaalde had ik
verwacht dat het gras er sneu en bleek bij lag, en ik het er met een laffig gebaar wel uit zou kunnen
trekken, maar het tegendeel was waar. Het bood nog steeds stevig weerstand, ook mijn schoffel kon
er niks mee. Project Gras Uitrekken mislukt. Nouja, dan laten we het maar. Dat doen ze in het filmpje
ook. En NO dig is NO dig. We gaan niet spitten.
Zij gebruiken in het filmpje halfvergane compost en ander organisch materiaal bovenop de laag
karton. Ik was bang dat mijn eigen compost te veel van het gras bevat wat ik juist probeer kwijt te
raken, dus dat ging ik niet gebruiken. Dan zaai ik boven op mijn nieuwe bed gewoon weer een
grasveld. Ik was al aan het googelen geslagen toen ik een berichtje kreeg of ik mee wilde doen met
de vier moestuindames van verderop, die grove eco compost zouden laten bezorgen. Dus op een
vrijdagmiddag stonden daar twee big bags op het pad. Twee kuub heerlijk vette compost.
Mijn man hielp met uitscheppen en -rijden. Het was zoveel dat we nog wat extra bedjes gemaakt
hebben. En toen was er nog een halve bigbag over! Dus ben ik begonnen de bedden rondom de
strobalen te bedekken. Daarna was er nog over! Tijd om de nu echt goed gecomposteerde strobalen
aan te pakken. Ik heb er een gedeelte uitgeschept en getrokken en als een bloembak gevuld met
compost. Wat ik eruit trok heb ik weer als mulch gebruikt tegen het kweekgras dat rondom de balen
groeit
Het krioelt van het leven in de balen. Mooie rode wormen! De mestwormen die je in een
composthoop wil. In de ongeveer twintig strobalen kwam ik twee keer een slakkeneitje tegen. Die
heb ik kapot geknepen en een schietgebedje gedaan. “Please please laat het een slecht slakkenjaar
zijn!”
We zijn door het dolle hoe mooi het er nu uitziet! Er zijn echt paden tussen de bedden aan het
ontstaan die logisch aanvoelen. We hadden niet een heel strak uitgedacht tuinplan, die van ons
ontstaat organisch. Passend bij onze manier van tuinieren. Er is enorm veel plantplek bijgekomen, je
krijgt er bijna plantvrees van.
Alles ligt klaar om in gebruik te worden genomen. Voor de zekerheid zijn we nog een keer naar onze
tuin gegaan met onze laatste troef tegen de slakken; Pia de kip. Ze zat eerst wat onwennig vanuit
haar transportmandje wat aan de grassprietjes te pikken, maar daarna ging ze los. Ze heeft zich
volgevreten aan gras, slakkeneitjes (hoop ik) en vooral alle wormen en zaadjes die ze kon vinden. Zo
gezellig tuinieren met Pia erbij. Jammer dat het verboden is op het moestuincomplex. Kippen horen
erbij in de permacultuur. Ze eten je slakken op, ze wieden gratis en voor niets, ze bemesten in het
voorbijgaan en ze geven je heerlijke eitjes. We hebben onze Pia weer ingeladen en nu is het grote
verheugen aangebroken. Verheugtijd noemt mijn man het. Een verasssing is leuk, maar verheugen
op iets nog meer. En daar ben ik het roerend mee eens.
(Wel heb ik stiekem al lathyrus in de week gelegd en gezaaid, voor 75 euro aan biologische zaden
gekocht en pootaardappelen besteld. Allemaal bijdragend aan meer verheugplezier).
Ik wens iedereen een weelderig moestuinjaar toe, zonder slakkenvraat.
Groeten van Moesmeisje Rijs.